Kiedy ostatni raz zrobiłeś coś miłego dla zupełnie obcej osoby? Jeśli uważasz to pytanie za głupie i uważasz, że nie musisz martwić się o pomoc komuś, kogo nawet nie znasz, pamiętaj, że robienie dobra zawsze jest warte. Życzliwość wobec ludzi, w tym obcych, których spotykasz codziennie, może mieć większy wpływ na ich życie, niż możesz sobie wyobrazić. Ponadto nigdy nie wiesz, który z tych obcych zostanie i stanie się ważną częścią twojego życia.
Historia opublikowana przez Briana Hefley Sheparda na stronie Love What Matters na Facebooku opowiada o nieoczekiwanej przyjaźni między dziewczyną o imieniu Rio a konduktorami pociągów, którzy z niecierpliwością czekali, aż ta młoda kobieta przywita ich z jej dużego okna. Ta historia roztopi twoje serce. Upewnij się, że przeczytasz ją do końca. «Nasza firma przeprowadziła się do nowego biura około trzech lat temu. Jest ono tuż obok torów kolejowych, co oznacza, że mamy doskonały widok na wszystkie akcje lokomotyw. Nie trwało długo, zanim personel zauważył, że Rio ich pozdrawia, a oni odpowiadają jej tym samym. Z biegiem czasu stało się to jej rutyną. Gwizdali, ona biegła do okna, oni otwierali okna, a wszyscy machali i uśmiechali się od ucha do ucha. Płakałam prawie za każdym razem. Kilka tygodni temu Rio poszła do szkoły. To, że osiedliła się w przedszkolu, uderzyło mnie bardziej, niż się spodziewałam, ale uderzyło mnie jeszcze bardziej pierwszego dnia, gdy pociąg przejechał, a jej nie było. Gwizdali, otwierali okna, ale tylko ja płakałam i słabo machałam ręką. Następnego dnia zrobiłam znak. Po prostu napisałam: «Poszła do szkoły».
Słyszałam gwizdnięcie, pobiegłam do okna i podniosłam znak. To stało się trzy tygodnie temu. «Och, płakałam.» «Dziś rano, prawie kilka minut po tym, jak weszłam do sklepu, ktoś zapukał do drzwi. To był mężczyzna w jaskrawożółtej koszulce i słuchawkami. Myślałam, że to robotnik, który chciał porozmawiać o sprawach budowlanych, bo tym się tu zajmujemy. Pomyliliśmy się. Przyszedł zapytać o dziewczynę z blond włosami, która pozdrawiała pociągi. Był jednym z pracowników i wszyscy zastanawiali się, co się z nią stało. Dziś mieli krótki pociąg, więc zatrzymali się trochę dalej na torach, przyszli do naszego budynku i zapukali do naszych drzwi.
Och, płakałam. Zobaczyli mój znak, ale nie zrozumieli, co na nim było. Założyli, że poszła do szkoły, ale chcieli mieć pewność. Powiedział, że ich pozdrowienia rozświetlają ich dzień. Przez trzy lata dzielili się tymi chwilami.» «Chcieli zrobić coś dla niej; brakowało jej. Zapytali, czy mogą wysłać jej coś, na co oczywiście odpowiedziałam tak! Za kilka tygodni wyślą jej prezent urodzinowy. Bycie świadkiem ich nietypowej przyjaźni przez ostatnie lata było po prostu magiczne. Wiedza, że oni również zostali poruszeni, tak jak my, napełnia mnie miłością i nadzieją. Dzisiejsza wizyta i ich nieustająca życzliwość wobec Rio potwierdziły moją wiarę w dobroć i ludzkość. Zawsze będziemy pamiętać te chwile.»
