Mój mąż i ja mieliśmy stanowić zgrany duet, gdy pojawiło się nasze pierwsze dziecko, ale on się ode mnie odwrócił. Niedawno przeżyłam jeden z najbardziej niezręcznych i pouczających momentów w moim życiu. Pozwólcie, że cofnę się nieco w czasie. Trzy tygodnie temu mój mąż Jake, lat 29, i ja powitaliśmy na świecie naszą piękną córeczkę, Tilly.
Za każdym razem, gdy proszę ojca Tilly o pomoc, odpowiada: „Pozwól mi odpocząć, mój urlop ojcowski jest bardzo krótki”. Zmagałam się sama z bezsennymi nocami, a w ostatnią sobotę podczas rodzinnej imprezy sytuacja wymknęła się spod kontroli. Podczas przyjęcia Jake opowiadał wszystkim: „Potrzebowałem tego urlopu ojcowskiego, bo nie wyobrażałem sobie, jak bardzo będę wykończony, pracując i opiekując się dzieckiem”.
Wyczerpana zemdlałam w środku imprezy. Obudziłam się pod zatroskanymi spojrzeniami rodziny i ponurym wzrokiem Jake’a. Później w domu eksplodował ze złości, że postawiłam go w niezręcznej sytuacji, i zarzucił mi, że sprawiłam, iż wyglądał „na złego ojca”.
Gdy już miałam wyjechać do mamy, przyjechali moi teściowie z profesjonalną nianią, którą zatrudnili. „Ona jest tu po to, by pomóc przy dziecku i nauczyć Jake’a, jak o nie dbać” – wyjaśniła moja mama. Nalegali też, żebym spędziła tydzień w spa.
Zaskoczona ich dobrocią, natychmiast się zgodziłam. Tydzień błogiego relaksu pozwolił mi się zregenerować. W domu zmiany były zdumiewające! Niania przeprowadziła z Jake’iem intensywny „obóz dla rodziców”. Nauczył się przewijać, przygotowywać posiłki dla dziecka, uspokajać płaczące niemowlę i trzymać się rytmu snu. Jake przywitał mnie szczerymi przeprosinami: sprzedał swoje stare gitary, by opłacić nianię i mój pobyt, pokazując w ten sposób swoje oddanie naszej rodzinie.
