Gdy miałam 42 lata, rozstałam się z mężem. Przeżyliśmy razem ponad dwadzieścia lat, wychowaliśmy dwoje wspaniałych dzieci, ale z czasem nasze uczucia wygasły.
Życie obok kogoś, kto budzi w tobie tylko irytację, jest nie do zniesienia. Postanowiłam więc, że lepiej być samej, niż tkwić w nieszczęśliwym małżeństwie.
Lata mijały. Moja córka wyszła za mąż już dawno, a syn, choć nie ożenił się, mieszka osobno. Nagle uświadomiłam sobie, że całe moje życie kręci się wokół dzieci i pracy – gdzie ja mam swoje miejsce? Czy ja też nie zasługuję na szczęście?
Rok temu postanowiłam zmienić swoje życie i zarejestrowałam się na portalu randkowym. Tam poznałam Aleksieja. Zaczęliśmy od przyjacielskich rozmów, ale wkrótce stało się jasne, że między nami jest coś więcej.
Oboje rozumieliśmy, że w naszym wieku czas jest najcenniejszy, i nie odkładaliśmy szczęścia na później.
Aleksiej okazał się życzliwym, troskliwym mężczyzną; przy nim czuję się młodsza. Niedawno oświadczył się, a ja bez wahania przyjęłam propozycję. Zaczęliśmy przygotowania do ślubu: wybraliśmy przytulną restaurację, znaleźliśmy prowadzącego i fotografa. Czy w wieku 65 lat istnieją ograniczenia wiekowe dla miłości?
Najtrudniej było powiedzieć dzieciom. Nakryłam do stołu, przygotowałam ich ulubione potrawy i czekałam z niecierpliwością. Ich reakcja była jednak daleka od radości.
„Mamo, jesteś poważna? Ślub w twoim wieku?” oburzyła się córka.
„Serio? Chce może tylko twojego mieszkania!” wtrącił się syn.
Również córki Aleksieja przyjęły wiadomość z rezerwą.
Ale nie zamierzamy rezygnować z naszego marzenia! Jeśli nasze dzieci nie potrafią zaakceptować naszego związku, ten ślub będzie tylko dla nas dwojga. W końcu wiek to tylko liczba.
