Na pogrzebie babci zauważyłam, jak mama dyskretnie coś włożyła do trumny. Ciekawość nie dawała mi spokoju, a później, kiedy odważyłam się zajrzeć, nie mogłam sobie wyobrazić, jakie mroczne tajemnice wypłyną na powierzchnię.
Babcia nie była dla mnie tylko członkiem rodziny — była moim wsparciem, moim kompasem. Teraz, stojąc przed jej trumną, czułam pustkę, na którą nie było ratunku.
Przesunęłam palcami po zimnym drewnie trumny, wspominając, jak niedawno jeszcze siedziałyśmy razem przy herbacie.
Podczas gdy zebrani dzielili się wspomnieniami, zauważyłam, że mama trzyma się na uboczu. Jej twarz pozostawała nieprzenikniona, a kiedy podeszła do trumny, zobaczyłam, jak schowała do niej mały pakunek, po czym szybko odeszła.
Gdy wszyscy odeszli, podeszłam do trumny i ostrożnie zajrzałam do środka. Serce waliło tak mocno, że wydawało się, że cała sala to słyszy. Na piersi babci leżał mały pakunek owinięty w stary chusteczkę, którą pamiętałam z dzieciństwa — babcia zawsze nosiła ją w kieszeni.
Delikatnie rozwinęłam tkaninę i zamarłam.
W środku znajdowało się pożółkłe od czasu zdjęcie — była na nim młoda babcia i jakiś mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Pod zdjęciem było napisane: „Przepraszam cię, Wiktorze”.
Kim on jest? Dlaczego mama schowała to do trumny?
W tym momencie usłyszałam cichy głos za sobą:
— Nie powinnaś tego widzieć.
Zadrżałam i odwróciłam się. Mama stała w drzwiach, patrząc na mnie smutnym wzrokiem.
Zamarłam, ściskając zdjęcie w dłoniach.
— Kto to jest, mamo? — zapytałam, czując jak w środku rośnie niepokój.
Podeszła bliżej, ciężko westchnęła i zamknęła oczy, jakby zbierała się na odwagę.
— To twój dziadek, — powiedziała cicho.
Spojrzałam na zdjęcie zdziwiona.
— Jak to? Babcia zawsze mówiła, że dziadek zginął, kiedy byłaś mała…
Mama zacisnęła usta i odwróciła wzrok.
— To nie był człowiek, którego znasz jako dziadka, — jej głos drżał. — Wiktor był pierwszą miłością babci. Chcieli być razem, ale został niesłusznie uwięziony. Kiedy wyszedł, babcia była już zamężna z twoim „dziadkiem”. Ale przez całe życie trzymała jego zdjęcie i pisała do niego listy…
Poczułam, jak wszystko w środku się przewraca.
— Odnalazł ją?
Mama smutno kiwnęła głową.
— Tak. Spotkali się rok przed jej śmiercią. Babcia prosiła go o przebaczenie, że nie zaczekała. On powiedział, że nigdy jej nie winił.
Milczałam, nie wiedząc, co powiedzieć.
— Chciała, żeby był blisko, choćby tak, — mama wskazała na zdjęcie. — To była jej ostatnia prośba.
Ostrożnie położyłam zdjęcie z powrotem, zawinęłam je w chusteczkę i odłożyłam tam, gdzie leżało.
