Kiedy Emily przeprowadziła się do małej angielskiej wioski Windermere, by zacząć od nowa po rozwodzie, domek, który wynajęła, wydawał się przytulny… ale dziwny. Kamienne ściany, działający kominek, skrzypiące podłogi. I jedno maleńkie okienko na poddaszu, które nigdy się nie otwierało. Miejscowi nazywali je „ślepym okiem” domu.
— Nikt tam nie wchodzi, — wzruszył ramionami właściciel. — Drabina na strych została zabita deskami jakieś czterdzieści lat temu. Nie zwracaj na to uwagi.
Ale Emily zwracała.
Każdej nocy, parząc herbatę albo leżąc w łóżku, czuła na sobie czyjś wzrok. Nie zły — ale natarczywy. Jakby ktoś… albo coś czekało, aż ją zauważy.
Było coraz gorzej.
Czasem, dokładnie o 3:07 w nocy, światło zaczynało migotać. A pewnego dnia, patrząc przez deszcz, zobaczyła sylwetkę w tym właśnie okienku na poddaszu.
„Wiatr… cień… wyobraźnia”, powtarzała sobie Emily.
Aż pewnego ranka znalazła pod drzwiami pożółkłą kartkę.
Tylko trzy słowa, nierównym pismem:
„Jest jej zimno”.
Przerażona Emily znów zadzwoniła do właściciela. Tym razem nalegała, żeby przyszedł. Pojawił się niechętnie z łomem i latarką:
— Dobrze, — mruknął. — Otwórzmy.
Wybili zabite deskami drzwi na strych. Pył sypał się, drewno skrzypiało.
W środku stał stary fotel bujany…
A za nim — kołyska.
W kołysce, przykryte pożółkłą koronką, spoczywały maleńkie kości dziewczynki.
Stara tragedia. Zapomniana dusza. Dziecko, którego nigdy nie pochowano.
Emily wezwała policję. Wiejski ksiądz przyszedł poświęcić dom. Szczątki pochowano na cmentarzu.
Od tamtej nocy światło już nie migotało. W oknie nikt się nie pojawiał.
Ale Emily wciąż kładzie na parapet koc.
Na wszelki wypadek.
