Thomas poprawiał krawat przed lustrem, gdy weszła Emma.
— Jak ci się podoba? — zapytał z uśmiechem, wciąż patrząc na swoje odbicie.
— Bardzo elegancko. Wyglądasz doskonale — odparła powściągliwie.
— Zawsze tak wyglądam — pochwalił się Thomas. — A ty, gotowa na kolację?
— Oczywiście. Przygotowałam twój ulubiony makaron i świeżą sałatkę.
Podczas obiadu Emma prawie nic nie zjadła.
— Czemu jesz tak mało?
— Nie mam zbytnio apetytu — wzruszyła ramionami.
— To w sumie dobrze. Trzeba dbać o figurę. Żona dyrektora powinna prezentować się nienagannie. A ty… nie jesteś już taka jak kiedyś.
Emma poczuła ścisk w gardle, ale milczała. Wiedziała, że sprzeczka z nim nie przyniesie niczego dobrego.
— A tak przy okazji — rzucił Thomas — na imprezę pójdę sam.
— Przecież mówiłeś, że tym razem mnie zabierzesz…
— Zmieniłem zdanie. Powiem, że jesteś zmęczona. Będzie mi łatwiej bez ciebie. Jesteś zbyt niezdarna.
Emma wstała, zostawiając sałatkę na talerzu, i wyszła do innego pokoju. Spojrzała na dzieci bawiące się na podwórku i pomyślała, ile czasu poświęciła marzeniom o wielkiej rodzinie, domu pełnym śmiechu. Thomas jednak zawsze znajdywał pretekst, by to odkładać: najpierw kariera, potem finanse…
Tydzień później Emma, w tajemnicy, przeszła rozmowę kwalifikacyjną w dużym przedsiębiorstwie. Ku jej zaskoczeniu okazało się, że to ten sam holding, w którym pracuje Thomas. I oto— dostała ofertę pracy.
Na firmowym bankiecie Thomas wybierał krawat, licząc na podpowiedź od Emmy. Ona spojrzała na niego chłodno:
— Może czas mniej palić? Twój wyraz twarzy jest blady.
On zaniemówił. To nie była ta Emma, która dotąd go wspierała.
— Co się dzieje? wyrzucił ze złością.
— Pozwalam sobie wreszcie żyć po swojemu — odparła spokojnie.
Gdy konferansjer zaprosił ją na scenę, oko Thomasowi niemal wyskoczyło:
— Przedstawiamy nową kierowniczkę działu — Emmę Larsen!
Emma, ubrana w granatową suknię, podeszła pewnym krokiem. Thomas patrzył osłupiały.
— Cóż ty tu robisz? syknął później.
— Thomas, od dziś nie dyktujesz mi reguł. Papiery rozwodowe zostały złożone. Żyj, jak chcesz.
— Wszystko przez tę pracę?
— Nie. Po prostu zrozumiałam, że nie muszę być z kimś, kto mnie nie docenia. A, na wszelki wypadek — teraz jestem twoją szefową.
Thomas został sam na korytarzu, natomiast Emma wróciła do współpracowników, którzy czekali na nią z gratulacjami. Tego wieczoru poczuła, co to znaczy być wysłuchaną, szanowaną i wolną.
