Mężczyznę przywieziono do miejskiego szpitala o świcie — nieprzytomnego, ze zadrapaniami na twarzy i podartymi rękawami. Nie miał przy sobie żadnych dokumentów. Lekarze mówili, że mógł dostać cios w głowę. Obudził się dopiero wieczorem. Nie wiedział ani jak się nazywa, ani jaki jest dzień.
Kilka godzin później przyszedł sierżant policji — ponury, ze zmęczonymi oczami. Obok niego szedł owczarek niemiecki na krótkiej smyczy. Pies był spokojny, ale jego spojrzenie śledziło każdy ruch.
— Jak się pan nazywa?
— Nie wiem…
— Gdzie pan był ostatniej nocy?
— Ja… naprawdę nie pamiętam… Przepraszam…
Sierżant coś zanotował, ale nagle pies pociągnął smycz i podszedł do łóżka. Zatrzymał się, wpatrzył w mężczyznę, po chwili usiadł. Potem położył się tuż obok łóżka, nie spuszczając go z oczu.
— Bob, chodź. — Sierżant szarpnął smycz.
Pies się nie poruszył. Nie warczał, nie szczekał — po prostu leżał, jakby go pilnował. Albo… czekał.
Lekarze wymienili spojrzenia. Mężczyzna nie rozumiał, dlaczego pies tak reagował.
Prawda wyszła na jaw później. Sierżant wrócił z identyfikacją odcisków palców: Wiktor Selin, 39 lat. W bazie figurował jako szczególnie niebezpieczny przestępca, związany z napadami na banki, jubilerów i magazyny broni.
— Wygląda na to, że w końcu cię mamy — powiedział cicho sierżant.
Bob wstał. Kiedy kajdanki zatrzasnęły się na nadgarstkach Wiktora, owczarek spokojnie wyszedł z sali — jakby jego misja została zakończona.
