Na wiosnę w mieście zdarzył się incydent, który wydawał się zwyczajny. Inspekcja sanitarna wycofała ze sklepów prawie 20 000 kurzych jaj.
Większość uznano za nieprzydatną: przeterminowane, popękane, brudne. Wszystkie wysłano na miejskie wysypisko, za ogrodzenie z drutu kolczastego.
Ciężarówki wyrzuciły skrzynki z jajami jak zwykłe śmieci. Kilka dni później pudła rozpadły się pod deszczem, ptaki dziobały część, reszta po prostu zniknęła wśród innych odpadów.
Mieszkańcy prawie od razu o tym zapomnieli.
Ale trzy miesiące później wydarzyło się coś, czego nikt nie mógł przewidzieć.
Było to wcześnie rano, gdy dozorca wysypiska zauważył, że wrony nie zlatywały się jak zwykle na kupę odpadów organicznych. Podszedł bliżej — i zamarł. W środku góry śmieci coś się poruszało.
Tysiące malutkich żółtych puchatych kuleczek kręciło się między zgniłymi ziemniakami i opakowaniami po jogurcie. Małe, piszczące, żywe. Kurczaki. Było ich bardzo dużo.
Były wszędzie — między oponami, pod plastikowymi butelkami, w szczelinach starych mebli. Jak przeżyły? Jak wykluły się bez inkubatora, bez kury, bez opieki?
Wiadomość rozeszła się po mieście z ogromną szybkością. Ludzie przyjeżdżali, by zobaczyć „cud”. Naukowcy byli zdezorientowani: brakowało logiki. Na wysypisku nie było warunków do wyklucia, zwłaszcza po tak długim czasie.
Miejscowi zaczęli nazywać je „kurczętami znikąd”.
Kurczaki zaczęto rozwozić do domów — jedni z litości, inni z przesądu.
I choć służby oficjalne nie znalazły wyjaśnienia, dla mieszkańców wszystko było jasne: to nie były zwykłe kurczaki. To był cud narodzony pośród śmieci.
