Na obrzeżach małego miasteczka, za starymi kutymi bramami cmentarza miejskiego, przechodnie coraz częściej zauważali tego samego chłopca. Każdego dnia, dokładnie o trzeciej po południu, pojawiał się — chudawy, w znoszonej kurtce nieodpowiedniej do pory roku. Szedł pewnym krokiem, jakby znał drogę na pamięć, omijał inne groby i zatrzymywał się przy jednym z nich — na którym była fotografia młodej kobiety.
Chłopiec miał około siedmiu lat. Klękał, głaskał zimny marmur i zaczynał mówić. Czasem szeptem, czasem wybuchając płaczem.
— Mamo… mamo, znów przyszedłem. Słyszysz mnie?.. Jest mi zimno. Boję się. Tam nikt mnie nie kocha…
A potem:
— Dlaczego odeszłaś?.. Już nie mogę być sam… Dlaczego nie poczekałaś?..
Starsza pani, która często sprzedawała kwiaty przy wejściu, płakała, gdy go słyszała. Dozorca próbował go zagadnąć, zawołać — ale chłopiec uciekał, nie mówiąc ani słowa.
Wszyscy byli przekonani: to jego mama, i że jest sierotą pozostawionym przy ojcu, który najwyraźniej źle się nim opiekuje.
Pewnego wieczoru, gdy padała mżawka, a chłopiec i tak przyszedł przemoknięty do suchej nitki, dozorca nie wytrzymał. Wezwał policję i opiekę społeczną.
— On jest tu sam codziennie… Nie mogę dłużej patrzeć, jak tu płacze… Kto za niego odpowiada? Gdzie jest jego ojciec?..
Policja przyjechała szybko. Chłopiec stał przy grobie, przyciskając policzek do płyty. Nie stawiał oporu. Tylko milczał, wpatrzony w jeden punkt. Gdy go zabierano, nagle krzyknął:
— Nie! Nie zabierajcie mnie! Muszę jej powiedzieć, że dziś znalazłem zabawkę! Że za nią tęsknię! Ona na mnie czeka! Obiecałem, że przyjdę!..
— Kto to jest? — zapytała łagodnie pracownica opieki społecznej.
— Mama… moja mama…
Ale potem policjant dowiedział się przerażającej prawdy o chłopcu: w rzeczywistości kobieta pochowana tam nie była jego matką.
Chłopiec nie miał matki. Przynajmniej nie tej, przy której grób codziennie się pojawiał. W rzeczywistości mieszkał w domu dziecka od trzeciego roku życia. Jego prawdziwa matka porzuciła go zaraz po urodzeniu, a ojciec — był nieznany.
Kobieta, do której codziennie przychodził, była wolontariuszką. Często odwiedzała dom dziecka, długo rozmawiała z chłopcem, przynosiła mu książki, przytulała go.
To ona złożyła dokumenty o jego adopcję. Chłopiec o tym wiedział — po raz pierwszy uwierzył, że może być kochany. Że będzie miał dom.
Ale na dwa dni przed podpisaniem papierów kobieta zginęła w wypadku samochodowym. Powiedziano chłopcu, że ona «nie będzie mogła już przychodzić».
Chłopiec dowiedział się, gdzie jest pochowana, i zaczął codziennie uciekać z domu dziecka — tylko po to, by powiedzieć jej, że tęskni.
Potrzebował matki.
