Ostatnio moja pięcioletnia córka zaczęła zachowywać się bardzo dziwnie. Zawsze była posłusznym i bystrym dzieckiem, szybko uczyła się nowych rzeczy i nigdy nie marudziła przy jedzeniu. Ale nagle pojawił się zwyczaj, który naprawdę mnie zaniepokoił.
Za każdym razem, gdy wołałam ją na obiad, odmawiała siadania do stołu. Zamiast tego brała swój talerz i szła do łazienki, gdzie wcześniej postawiła mały stołeczek. Tam zamykała się na klucz i dopiero wtedy zaczynała jeść. Gdy kończyła, wychodziła z pustym talerzem, jak gdyby nic się nie stało.
Poza tym nigdy nie wchodziła tam bawić się czy siedzieć — łazienka stała się dla niej jedynie miejscem do jedzenia. Na początku pomyślałam: „To pewnie zabawa, minie.” Ale gdy trwało to codziennie przez cały miesiąc, przestraszyłam się. W głowie zaczęły kłębić się najgorsze myśli: czy może coś z nią nie tak?
Rozmowy z córką były bezowocne — na moje pytania odpowiadała milczeniem. Wtedy postanowiłam: rano zamontowałam w łazience ukrytą kamerę i postanowiłam obserwować.
Kiedy nadeszła pora obiadu, znów wzięła talerz, poszła do łazienki, zamknęła drzwi i usiadła na swoim stołeczku. Najpierw jadła spokojnie. Ale potem zdarzyło się coś, po czym byłam w szoku.
Nagle córka głośno powiedziała:
— Dość! Alex nic nie dostanie!
Prawie upuściłam telefon. Alex to jej starszy brat.
Później zawołałam syna i surowo zapytałam:
— Wiesz, dlaczego twoja siostra ciągle je w łazience?
— Tak, wiem — odpowiedział spokojnie.
— I dlaczego?
Przestraszyło mnie to, co powiedział.
— Ta tchórzliwa boi się, że ukradnę jej jedzenie. Dlatego się zamyka.
— A czy rzeczywiście kradłeś jej jedzenie?
Syn wzruszył ramionami:
— Tak, zdarzyło się kilka razy. To nie moja wina, że u niej jest pyszniej.
Wtedy wszystko stało się jasne. Wyobrażałam sobie najgorsze scenariusze, a okazało się, że sprawa jest dużo prostsza. Moja córka po prostu bała się, że brat znów wyrwie jej kawałek ulubionego jedzenia.
A ona jest u mnie bardzo pamiętliwa i zasadnicza — postanowiła bronić się za wszelką cenę.
