Przez osiem lat szejk żył, jakby cały świat był jego zabawką. Bogactwo, władza i nieograniczone zasoby przemieniły go w człowieka, który uważał się za pana nie tylko ziem i pałaców, lecz także ludzkich losów.
Każdego roku jego harem powiększały nowe dziewczyny — piękności z całego świata. Niektóre przychodziły dobrowolnie, przyciągnięte bogactwem i blaskiem, inne znajdował siłą lub podstępem.
Ale szejk ich nie kochał. Łamał te dziewczyny.
Dla niego każda kobieta nie była żoną, lecz rzeczą, własnością. Na plecach każdej zostawiał czerwoną pieczęć — symbol przynależności.
To nie była zwykła ozdoba: znak oznaczał, że straciły wolność na zawsze. Żadna z żon nie miała prawa opuścić harem ani skontaktować się z rodziną.
Tak trwało to wiele lat. Aż w jego życiu pojawiła się ona.
Młoda studentka, piękna i dumna. Ośmieliła się odmówić szejkowi. I to stało się dla niego wyzwaniem.
Postanowił zdobyć ją za wszelką cenę. Miał pieniądze, koneksje i nieograniczoną władzę. Wkrótce odebrano jej wszystko: wydalono ją z uniwersytetu, zabrano dom jej ojca, matka została bez leków, a ona straciła pracę.
Nie dano jej wyboru. Aby uratować rodzinę, zgodziła się poślubić szejka.
Szejk myślał, że i ją złamał, jak wszystkie inne. Nie wiedział jednak, że wkrótce wydarzy się coś strasznego.
Gdy przymuszono ją do wejścia do harem, szejk był przekonany, że wygrał. W rzeczywistości dziewczyna obrała inną taktykę.
Nauczyła się znosić i opracowała plan. Minął prawie rok.
W tym czasie zdobyła zaufanie szejka.
W haremie pracowała stara służąca. Najpierw dziewczyna wypytywała ją o pozornie nieszkodliwe napary, jakby na ból czy sen. Potem zaczęła interesować się rzadkimi roślinami pustyni.
Dotarły do niej opowieści o pewnej niebezpiecznej substancji, której działanie mogło przypominać zawał serca. Był jednak problem: jedzenie i napoje szejka kontrolowali jego osobisti słudzy. Każda jawna próba zostałaby wykryta.
Wiedziała, że jeśli się pomyli, to nie tylko ona zginie, lecz także jej matka, być może nawet ojciec. Szukała więc innej drogi.
Wpadła na odważny pomysł, by wykorzystać moment intymności, gdy będą sami.
Natrafiła też na wzmianki o możliwym antidotum — bez precyzyjnych recept — i przygotowywała się potajemnie, przyzwyczajając ciało do ryzyka.
Tej nocy szejk był wyjątkowo wesoły. Pił, śmiał się i, jak zawsze, rozkoszował się swoją władzą.
Kiedy zostali sami, wykorzystała dyskretny moment bliskości, by potajemnie przekazać mu substancję. Szejk nic nie zauważył. Kilka minut później jego twarz zmieniła się. Próbował wstać, lecz nogi go zawiodły.
Wkrótce osunął się na podłogę, łapiąc oddech. Słudzy wbiegli, ale było za późno. Nikt nie podejrzewał dziewczyny: wszyscy uznali, że to zawał.
A dziewczyna wiedziała: teraz on już nigdy więcej nie złamie czyjegoś życia.
