Kiedy pies służbowy przeszedł przez terminal lotniska, nikt nawet nie mrugnął okiem. Wszyscy dawno przywykli do jego obecności: był jak pracownik — poważny, skupiony i wykonywał swoją pracę lepiej niż niejeden człowiek.
I choć przechodnie chętnie pogłaskaliby jego przyjazny pyszczek albo podrapali za uchem, nikt nie odważył się zrobić w jego stronę nawet kroku.
Nie rozpraszano psa — nie ze strachu, lecz z szacunku. Co najwyżej obdarzano lekkim uśmiechem czteronożnego funkcjonariusza.
Ale gdy tylko oficerowie z psem skręcili w stronę terminala cargo, spokój nagle zniknął.
Pies zatrzymał się gwałtownie, wziął kilka głębokich wdechów i — nie czekając na komendę — ruszył prosto do jednej z walizek jadących na taśmie. Przewodniczka zmarszczyła brwi: rzadko widziała u niego tak silną reakcję.
Walizka wyglądała jak setki innych: starty materiał, pasy, standardowa naklejka z miastem nadania. Na pierwszy rzut oka — zupełnie zwyczajna.
Ale pies zastygł przed nią jak skamieniały. Patrzył na nią bez mrugnięcia. Przewodniczka od razu zrozumiała: w środku było coś zabronionego. Ten pies nigdy się nie mylił. Nigdy.
Policjant podszedł bliżej i zauważył małe dziurki na brzegach — jakby ktoś przebił torbę czymś ostrym. Pies nerwowo przestępował z łapy na łapę, prawie drżąc, co zdarzało się tylko w wyjątkowo poważnych sytuacjach…
— Otwieramy walizkę — powiedział krótko oficer.
Jeden z funkcjonariuszy założył rękawiczki i ostrożnie zdjął plombę.
Kiedy walizka w końcu została otwarta, pies cofnął się o kilka kroków i cicho zawarczał — nie ze strachu, lecz z oczekiwania.
W środku nie było żadnych typowych przedmiotów, do których przywykli celnicy, ani żadnego żywego stworzenia. Mimo to znalezisko sprawiło, że wszyscy zbladli.
Pod warstwami folii bąbelkowej leżał obraz. I to nie byle jaki: ten sam, o którym tydzień wcześniej mówiły wszystkie wiadomości.
Skradzione dzieło sztuki z XIX wieku, zaginione z prywatnej kolekcji i warte miliony.
Przewodniczka westchnęła:
— Dlatego tak zareagowała… zapach farby, rozpuszczalników… ślady miejsc, gdzie była ukrywana…
A pies spojrzał na skrzynkę, jakby mówił: „Znalazłam. Teraz twoja kolej.”
