Miał sześćdziesiąt pięć lat. Od dawna pogodził się z myślą, że starość spędzi w samotności: pięć lat wcześniej zmarła jego żona i od tamtej pory każdego wieczoru wracał do pustego domu.
Wszystko zmieniło się pewnego wieczoru, gdy odwiedził starego przyjaciela. Tam zobaczył młodą, niezamężną córkę przyjaciela i od razu się w niej zakochał.
Była znacznie młodsza, ale między nimi szybko zrodziło się coś, czego nie dało się wyrazić słowami. Rozmawiali godzinami, znajdowali w sobie nawzajem ciepło i zrozumienie, których tak bardzo im brakowało. Wkrótce uczucia stały się oczywiste: on pokochał ją całym sercem, a ona jego.
Jednak ojciec dziewczyny sprzeciwił się temu związkowi. „Skompromitujesz rodzinę!” — krzyczał, zamykając córkę w domu. Dziewczyna pisała listy, a mężczyzna czekał przy bramie, mając nadzieję przynajmniej ją zobaczyć. Rozdzielano ich, zakazywano spotkań, ale miłość nie zniknęła.
Walczyli o prawo do bycia razem i pomimo oporu osiągnęli swój cel: odbył się ślub.
Ten dzień był jak święto nowego życia. Mężczyzna czuł się młodo, a jego narzeczona promieniała szczęściem. Wydawało się, że przed nimi tylko radość. Ale…
W noc poślubną, gdy delikatnie rozpinał guziki jej sukni ślubnej, zobaczył coś strasznego. Pod koronką dostrzegł głębokie, świeże rany przecinające jej plecy. Mężczyzna zamarł, nie wierząc własnym oczom. Ona odwróciła wzrok, łzy lśniły na jej policzkach.
—To mój ojciec — wyszeptała. —Cały ten czas mnie bił… mówił, że przynoszę mu i rodzinie wstyd…
Starzec poczuł, jak wszystko w nim pęka. Jego serce ściśnięte bólem i wściekłością. Zrozumiał, że przez wszystkie dni, gdy walczyli o to, by być razem, ona płaciła okropną cenę.
Objął ją, starając się nie dotykać ran, i cicho powiedział:
—Już nigdy nie będziesz sama. Zrobię wszystko, by cię chronić.
Ta noc nie była początkiem małżeńskiego szczęścia, lecz przyrzeczeniem: przez resztę życia będzie przy niej i nie pozwoli nikomu więcej wyrządzić jej krzywdy.
