Siedemdziesięcioletnia emerytka codziennie przychodziła do tej samej masarni. Była niska, skulona, w starym płaszczu i z popękanym wózkiem na kółkach.
— „Jak zwykle, czterdzieści kilogramów wołowiny”, mówiła cicho, podając rękę ze starannie złożonymi banknotami.
Rzeźnik — młody chłopak — za każdym razem się dziwił. Czterdzieści kilo! To prawie połowa tuszy. Pierwszy raz pomyślał, że może kobieta karmi dużą rodzinę. Ale tydzień po tygodniu powtarzało się to samo.
Kobieta prawie nie mówiła, nie patrzyła w oczy, brała torby i odchodziła. Unosił się od niej dziwny, ostry zapach — mieszanka żelaza, zbutwiałego mięsa i czegoś, czego rzeźnik nie potrafił nazwać.
Plotki szybko rozeszły się po targu. Sprzedawcy szeptali:
— „Mówią, że karmi rodzinę syna.”
— „Albo karmi psy.”
— „Albo ma nielegalną jadłodajnię…”
Rzeźnik nie wierzył w plotki, ale ciekawość rosła. Pewnego wieczoru postanowił pójść za nią — poczekał, aż wyjdzie ze sklepu, i dyskretnie ją śledził.
Kobieta szła powoli, ale pewnym krokiem, ciągnąc ciężki wózek po zaśnieżonej drodze. Przeszła obrzeża miasta, minęła opuszczone garaże i skierowała się ku starej fabryce — tej, która stała pusta od dziesięciu lat.
Rzeźnik stanął jak wryty. Weszła do środka i zniknęła z torbami.
Po dwudziestu minutach starsza pani wyszła — już bez paczek. Ani śladu mięsa.
Następnego dnia wszystko się powtórzyło. Trzeciego dnia rzeźnik nie wytrzymał. Gdy kobieta schowała się wewnątrz, on cicho się wślizgnął za nią.
Wewnątrz fabryki czuć było dziwny zapach. Usłyszał stłumione, niepokojące odgłosy. Gdy zajrzał przez szparę w ścianie do hali, serce mu zamarło.
W środku, za masywnymi klatkami, siedziały cztery ogromne lwy. Ich oczy błyszczały w przygasłym świetle lampy. Na podłodze walały się kości i świeże kawałki mięsa.
A w rogu, na starym fotelu, siedziała staruszka i cicho szeptała:
— „Spokojnie, moje kochane… wkrótce będziecie walczyć… ludzie przyjdą, będą oglądać…”
Rzeźnik cofnął się, nie wierząc własnym oczom, i nagle jeden z lwów zawarczał — dźwięk rozszedł się po pustej hali. Kobieta odwróciła głowę i go zobaczyła.
— „Co tu robisz?!” syknęła.
Chłopak wybiegł na zewnątrz i od razu zadzwonił na policję.
Gdy przybyli funkcjonariusze, byli w szoku: staruszka okazała się byłą zoolog. Po zamknięciu zoo zabrała kilka zwierząt, żeby „nie umarły”, ale wkrótce zorientowała się, że można na nich zarobić.
W głębi fabryki znaleziono arenę i ślady pazurów na ścianach. Kobieta organizowała nielegalne walki lwów, na które potajemnie przyjeżdżali bogaci widzowie.
