Pracuję w zakładzie chemicznym. Fabryka stoi prawie na samej krawędzi lasu — od bramy do rzeki to zaledwie dziesięć minut pieszo. Często po zmianie idę do domu tą ścieżką wzdłuż rzeki.
Tamtego wieczoru było pochmurnie, nad wodą unosiła się lekka mgiełka. Miałem już zamiar skręcić na most, gdy tuż przy brzegu zobaczyłem coś dziwnego — grudkę błota, jakby złożoną z ziemi, trawy i sierści.
Na początku pomyślałem, że to śmieci, a potem grudka drgnęła. Podszedłem bliżej — i zobaczyłem, że to oddycha.
To było małe stworzenie, przemoknięte do kości. Futro miało posklejaną brudną sierść, uszy opadłe, oczy ledwo otwarte.
— Biedny szczeniak… — szepnąłem.
Pewnie ktoś go wyrzucił, może nawet próbował utopić — rzeka była blisko. Ogarnęło mnie ogromne współczucie.
Ostrożnie podniosłem malucha — cieplutkie, drżące ciałko. Cicho piszczał i wtulał się w moje dłonie. Zawinąłem go w kurtkę i pospiesznie wróciłem do domu.
Całą drogę to brudne stworzenie drżało, czy to z zimna, czy ze strachu.
W domu od razu nalałem do wanny ciepłej wody, żeby go umyć. Gdy woda dotknęła jego futerka, brud zaczął spływać — i wtedy zrozumiałem, że to nie był szczeniak.
Na początku cieszyłem się, że wreszcie zobaczę jego kolor — spod szaro-brązowej warstwy przebijała gęsta, szara sierść. Ale im więcej zmywałem brudu, tym silniejsza robiła się we mnie dziwna obawa.
Sierść była zbyt gęsta, szorstka — nie jak u psa. Uszy były ostre i nieco dłuższe niż zwykle. A łapy… były duże, z mocnymi pazurami.
Zamarłem. Maluch spojrzał na mnie — bursztynowe oczy świeciły w półmroku łazienki. I cicho zawarknął.
Serce zabiło mi mocniej. To nie był szczeniak.
Ostrożnie owinąłem go ręcznikiem i zadzwoniłem do znajomego weterynarza, mówiąc, że znalazłem „rannego psa przy lesie”. Przyjął nas od razu.
W klinice, gdy weterynarz tylko zerknął na zwierzę, jego mina zmieniła się natychmiast. Zamarł, po czym cicho powiedział:
— To nie pies… to wilczek.
Zaniemówiłem. Prawdziwy wilczek. Był wychudzony, osłabiony, ale według lekarza przeżyje — a jego stado najpewniej jest gdzieś w pobliżu.
Następnego ranka zawiozłem go z powrotem tam, gdzie go znalazłem. Położyłem transporter na trawie i otworzyłem klapę. Wilczek wyszedł, obejrzał się jeszcze raz i pobiegł w stronę lasu.
