Tego dnia rodzina pojechała do zoo kontaktowego — miejsca, gdzie dzieci nie tylko oglądają zwierzęta z daleka, lecz mogą się z nimi bawić, karmić je i nawet przytulać. Dla ich małej córeczki było to prawdziwe przygoda.
— „Mamo, zobacz, jaka ogromna żółwica!” — krzyczała, biegając od wybieg do wybiegu.
— „Tato, a może kupimy takie króliki do domu? Są takie puchate!”
Rodzice uśmiechali się, obserwując jej zachwyt.
Gdy podeszli do wybiegu wydr, dziewczynka zamarła z radości.
— „Mamo, zobacz! Ona płynie do mnie!”
Jedna z wydr podpłynęła do brzegu basenu, wdrapała się na kamień i, jakby specjalnie dla dziewczynki, wyciągnęła malutkie łapki.
Dziewczynka przykucnęła i zaczęła ją głaskać po mokrej sierści. Wydra nie uciekła — wręcz przeciwnie: przytuliła się do jej kolana, dotykała dłoni i poruszała wąsami, jakby ją obwąchiwała.
Wszyscy wokół się uśmiechali: widok był tak wzruszający, że wielu się zatrzymało, by popatrzeć.
Nagle jednak wydra przestała się bawić. Zaczęła nerwowo kręcić się w kółko, podchodziła do dziewczynki i wąchała jej brzuch. Potem gwałtownie zanurkowała, popłynęła wzdłuż krawędzi i znów wynurzyła się obok. Jej ruchy stały się nerwowe — cicho piszczała i stukała łapkami o kamień.
— „Pewnie jest po prostu zmęczona,” rzekł tata z uśmiechem. — „Chodźmy dalej.”
Gdy wychodzili z strefy wydr, podszedł do nich mężczyzna w mundurze zoo.
— „Przepraszam, — powiedział łagodnie. — Jestem pracownikiem. Byliście przy wybiegu naszej wydry o imieniu Luna?”
— „Tak, jest taka słodka,” uśmiechnęła się mama.
Mężczyzna westchnął i poważnie dodał:
— „Proszę się nie przestraszyć, ale powinniście niezwłocznie pokazać córkę lekarzowi.”
Rodzice spojrzeli na siebie.
— „Dlaczego? Co się dzieje? To przez wydrę? Czy jest zaraźliwa?”
— „Nie, nie,” pospieszył z wyjaśnieniem pracownik. — „Wszystko jest w porządku. Tylko… Luna jest u nas wyjątkowa. Mieszka tu już pięć lat i zauważyliśmy dziwną prawidłowość. Za każdym razem, gdy jakiś odwiedzający był chory — szczególnie dzieci — zachowywała się dokładnie tak jak dziś.”
— „Chory?” — powtórzyła matka, zbledła.
— „Tak. Chłopiec, którego ona ‘obwąchiwała’ jak waszą córkę, później okazał się mieć nowotwór we wczesnym stadium. Ona wyczuwa zapachy, których my nie dostrzegamy. Możecie uważać, że to zbieg okoliczności… ale ja bym mimo wszystko zbadał dziecko.”
Rodzice nie znaleźli słów. Najpierw nie dowierzali, lecz niepokój zasiany przez słowa mężczyzny nie dawał im spokoju. Następnego dnia poszli do szpitala.
Po badaniach lekarze oznajmili:
— „Dobrze, że przyszliście teraz. Choroba jest dopiero na początku i możemy pomóc.”
Gdy potem znów przyjechali do zoo, dziewczynka podeszła do wybiegu i wyszeptała:
— „Dziękuję, Luna.”
