Kobieta w ósmym miesiącu ciąży poszła na USG, ale gdy tylko lekarka spojrzała na ekran, powiedziała przerażonym głosem: „Nie wolno pani wracać do domu. Proszę zostawić męża”.
Kiedy Laura dowiedziała się, że jest w ciąży, wszystko wydawało się w porządku.
Miała dwadzieścia dziewięć lat, od dawna marzyła o dziecku, a jej mąż, Victor, wydawał się najbardziej troskliwym mężczyzną na świecie.
Pierwsze miesiące minęły spokojnie. Wyniki badań były dobre, lekarze nie widzieli żadnych problemów, a na każdym USG Laura słyszała, że dziecko rozwija się prawidłowo.
Ale wkrótce potem wydarzyło się coś dziwnego.
W ósmym miesiącu ciąży Laura umówiła się na kolejne USG. Victor chciał z nią pójść, ale tego ranka odebrał niespodziewany telefon z pracy.
„Nie będę mógł przyjść, kochanie. Ale zadzwoń do mnie zaraz po wizycie u lekarza, dobrze?”
Laura uśmiechnęła się i powiedziała, że wszystko będzie dobrze.
W gabinecie lekarskim powitała ją dr Marta. Poprosiła Laurę, aby położyła się na stole do badań, nałożyła żel na jej brzuch i włączyła aparat.
Na początku wszystko wydawało się normalne. Marta uważnie obserwowała ekran, powoli przesuwała sondę po brzuchu Laury i zanotowała coś w jej dokumentacji medycznej. Laura próbowała dostrzec dziecko na monitorze, ale nic nie rozumiała.
Nagle lekarka zamarła. Jej twarz zbladła.
Pochyliła się nad ekranem, kilkakrotnie zmieniła ustawienia i powiedziała cicho:
„O mój Boże…”
Ręce Laury natychmiast zaczęły drżeć.
„Co się stało, doktorze? Czy coś jest nie tak z dzieckiem?”
Marta nie odpowiedziała. Ponownie spojrzała na monitor, po czym wyciszyła urządzenie i powiedziała bardzo cicho:
„Laura, nie wolno pani wracać do domu. Zostawić męża”.
Młoda kobieta usiadła przestraszona, podpierając się na łokciach.
„Co? Dlaczego pani tak mówi?”
I właśnie w tym momencie lekarz obrócił monitor w jej stronę i pokazał jej coś tak strasznego, że kobieta omal nie zemdlała z szoku.
„Rozumiem, że to może się wydawać dziwne” – odpowiedział lekarz. „Ale musi pani zostać w szpitalu. Proszę do niego nie dzwonić”. Nie odpowiadać na jego wiadomości. Po prostu mi zaufać.
„Musi pani wyjaśnić, co się dzieje!”
Marta westchnęła głęboko.
„Wyjaśnię. Ale najpierw musimy zrobić kilka badań”.
Laurę natychmiast zabrano na oddział. Pobrano jej krew, założono kroplówkę i podłączono do monitora, który śledził bicie serca dziecka.
Minęło kilka godzin. Wiktor dzwonił bez przerwy. Na początku wysyłał jej czułe wiadomości: pytał, czy wszystko w porządku i mówił, że się martwi. Potem wiadomości się zmieniły.
„Dlaczego nie odbierasz?”
„Z kim tam rozmawiasz?”
„Jadę do szpitala”.
Laura chciała do niego oddzwonić, ale Marta wzięła telefon.
„Nie rób tego. To on ci to robi”.
Laura nie zrozumiała.
„Co masz na myśli?”
Lekarz położył przed nią wyniki badań.
„Znaleźliśmy w pani krwi substancję, która powoli zatruwa pani organizm. To nie jest jak zwykłe leki czy zatrucie pokarmowe. Gromadzi się ona w pani organizmie od kilku tygodni”.
Laura zbladła.
„Ale jak to możliwe?”
„Jeszcze nie wiem. Ale na USG zobaczyłam, że dziecko od dłuższego czasu ma za mało tlenu. Nie tylko od kilku godzin, ale od dłuższego czasu. Dlatego się przestraszyłam”.
W tym momencie do sali weszła pielęgniarka i powiedziała, że Wiktor jest przy wejściu na oddział. Domagał się widzenia z żoną.
Laura zamknęła oczy.
„Nie mógł tego zrobić” – wyszeptała. „Każdej nocy robił mi herbatę. Mówił, że to ziołowa herbata, żebym mogła zasnąć, żebym się nie martwiła”.
Marta natychmiast spojrzała na nią uważnie.
„Czy pił z tobą tę herbatę?”
Laura zastanowiła się przez chwilę.
„Nie. Zawsze mówił, że nie może jej pić, bo go usypia”.
Lekarz natychmiast wezwał policję.
Kiedy Wiktor został zapytany o herbatę, uśmiechnął się i powiedział, że kupił ją w zwykłej aptece.
Analiza wykazała, że ziołowa mieszanka zawierała silną substancję, która w małych dawkach powodowała osłabienie, senność i trudności w oddychaniu. Spożywana przez dłuższy czas mogła zaszkodzić zarówno matce, jak i dziecku.
Kilka dni później Laura poczuła się lepiej. Dziecko udało się uratować, ale lekarze stwierdzili, że będzie musiała urodzić przedwcześnie.
Kiedy leżała w swoim pokoju, Marta weszła, żeby zmierzyć jej ciśnienie.
„Dlaczego kazał mi pan natychmiast odejść od męża?” zapytała Laura.
Lekarz milczał przez chwilę, po czym odpowiedział:
„Bo już widziałem takie rezultaty. U innej kobiety. Ale było za późno”.
Laura uścisnęła jej dłoń. Miesiąc później urodziła córeczkę, małą, ale zdrową.
